و امشب را باز بیدار خواهیم نشست... برای پیروزی خورشید...برای برتری پاکی...برای تولد
خورشید...نمی دانم...هرچه که هست و بوده برای یک اتفاق خوب...برای یک پیروزی بیدار
می مانیم و چه نیک است انتظار برای پیروزی ای که می دانی پیروزش کیست و هر سال
خورشید و پاکی پیروز می شوند و خورشید متولد...
راستی...نکند امسال...!
نکند پارسال...!
نکند هیچ گاه.........................................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
...
1:38 PM گل سانا
|
و خداوندا! تو بار دیگر بزرگی را از ما گرفتی...!
سزار...! ای امپراطور سرزمین آبهای همیشه آبی ! تو تنهایمان گذاشتی...!
سزار ! تو رفتی و انفاس شفا بخشت را برای همیشه از ما دریغ کردی...
سرزمین آبهای همیشه آبی...! بارها و بارها این عبارت را تکرار می کنم...سرزمین آبهای
همیشه آبی...سرزمین آبهای همیشه آبی...سرزمین آ... اشک امانم را بریده ...! خواندن نمی
توانم! بار دیگر...اینبار فریاد می زنم:
سرزمین آبهای همیشه آبی!!!
نه ! معنایی نمی دهد...کلمات کنار هم بیهوده می رقصند و هیچ معنایی برای گفتن ندارند...
آخر چگونه سرزمین آبهای همیشه آبی بدون وجود سزار همیشه جاویدش..؟!
سزار ! رهسپار خداوندت شدی تا آنجا برای همیشه در آرامش بمانی...!
آنجا که آسمانها...آبها...و هوایش که انفاس شفا بخشت را در آغوش می گیرند همیشه آبی ست!
سزار ، پادشاه و تنها پادشاه سرزمین آبهای همیشه آبی به سوی خدایش رفت...شهید شد ...!
سزار ! تاج گذاری با شکوهت شاد باد...!
سزار ! عروجت شاد باد...!
روحش شاد!!!
...
4:12 PM گل سانا
|
قهقهه هایش آسمان خدا را لرزاند...!
گریه هایش ستارگان را گریاند...!
کودک می خندید و گاه می گریست!
کودک می خندید و...
خدا گریست...!
سالها گذشت و کودک دیگر کودک نبود...
نمی خندید و نمی گریست...چون عروسک کوک شده ای زندگی می کرد...
کودک دیگر نخندید و...
خدا گریست...!!!
...
8:28 PM گل سانا
|
راه می رفت که پاره کاغذی توجهش را جلب کرد.
و بر آن خواند:
«هر بار که خورشید طلوع می کند نشانه ی فرجه ای ست که خداوند به انسانش می دهد، برای
آنکه از گناه بازگردد...توبه کند و نیکی کند...به هوش باشید تا مبادا فرجه تان به پایان رسد قبل
از آنکه کاری کنید! به هوش باشید!»
...
و چون به خود آمد خود را چنان یافت که تمام بدنش می لرزید.
ترسید و به زانو درآمد...گریست و دستهایش را به التماس بالا برد و در خواست فرجه کرد...!
و زمزمه کنان گفت:
خداوندا ! فرجه ده تا توبه کنم...!
گفت و گفت و گفت...روزها در پشت هم گذشت و او با التماس طلب فرجه می کرد.
چون زمان طلوع می رسید چشمان ترسانش را به سوی مطلع می دوخت و با اشکهای لرزانش
می ترسید مبادا خورشید طلوع نکند...و هر روز خدا او را فرجه می داد.
تا آنکه روزی پس از طلوع دیگر نگریست و دیگر نترسید، کناری بر زمین خورد و دیگر بر
نخواست و هیچ گاه ندانست که فرجه اش روزهای عمرش بود که نه توبه کرد و نه نیکی!
28 آبان سال 1384
...
3:4 PM گل سانا
|
