زندانيِ که و چرا انگار خودش هم بي خبر بود...

 از وقتي به ياد داشت همين ميله ها را ديده بود و آن سطل هاي رنگ و قلم موي نا سالمي که هميشه از بي مصرفي شان به جوش آمده بود...

 نمي دانست چگونه بايد فرار کند...آزاد باشد...خسته بود...!

 روزي قلم مو را بدست گرفت و طرحي کشيد از باغي که تنها يادگار روزهاي رهايي اش بود..

. باغ هميشه چنين در ذهنش تصوير مي شد:

 باغي پر از گلهاي صورتي و نارنجي و صداي يک دنيا گنجشک که با هم آواز مي خواندند و درختاني سر به فلک کشيده...

 او کشيد و کشيد و کشيد...

بر تمام ديوار ها و حتي ميله ها هم گل مي کشيد...

ديگر حتي صداي پرنده ها را هم انگار مي شنيد...

 انگار سبزه ها را حس مي کرد...

 ***

 روزي از خواب برخاست و مثل هميشه باغ را پيش رويش ديد... از وقتي به يادداشت باغ آنجا بود...

 آبپاشي آب خنک برداشت و تمام گلها را يک به يک آب داد، پرنده ها را نوازش کرد و دانه داد... درختها را هرس کرد و همان جا ، ميان سبزه ها به خواب رفت...!!!

19 اسفند سال 1384

 از روزی که به یادداشت به خوبی از همه چیز پنهان شده بود.

 چه روزهایی که از صدای گربه ها به وحشت افتاده بود و چه روزهایی که از قار قار کلاغ ها کلافه شده بود.

 اما اینبار فرق می کرد.

اینبار موضوع سایه ای بود که لحظه به لحظه سردی و سیاهی اش را نفس می کشید. به یاد آورد هرگاه که از قار قار کلاغ ها و یا صدای گربه ها گریخته بود به سایه ای خزیده بود اما اینبار...

 می دانست همیشه روشنایی را دشمن سایه می پندارند و کنون که دشمن سایه بود و دیگر به جای تاریک خزیدن کارساز نبود شاید به روشنایی پناه بردن همه چیز را حل می کرد.

 اما تصور اینکه روشنایی هیچ گاه استتار کننده نیست تصور دور از ذهنی نبود...

 مدتی طولانی به فکر فرو رفت...

و چیزی نیافت مگر یک راه!

 به سوی سایه دوید و چنان تاریکی و سردی اش را در سینه فرو داد که دیگر نیازی به پنهان شدن نبود...کنون او خود سایه بود...!!!

1 مرداد سال 1385

 پ.ن۱:یکی از دلایل نوشتن این متن به احترام پیامبر و قدر دانی از راوی بود که اینجا را خانه ی خود می داند.

پ.ن۲:شیمای عزیزم...میلادت مبارک...میدانم که می دانی این روز به این آسانی ها تکرار نمی شود.